Rodzice dzieci z dysleksją i ADHD bez wsparcia podatkowego

Jako podatnik i rodzic dzieci z dysleksją/ADHD zwracam uwagę na poważną lukę w systemie podatkowym. Dzieci z trudnościami w uczeniu się nie są uznawane za osoby z niepełnosprawnością, a jednocześnie ich prawidłowy rozwój edukacyjny wymaga stałych, wysokich i udokumentowanych nakładów finansowych. Opinie poradni psychologiczno-pedagogicznych jasno wskazują konieczność terapii pedagogicznej, treningów koncentracji, zakupu specjalistycznych materiałów, książek audio, programów wspierających czy – w wielu przypadkach – wyboru szkół niepublicznych zapewniających realne dostosowania. Wszystkie te koszty ponoszą wyłącznie rodzice. Państwo nie oferuje żadnego mechanizmu podatkowego, który choć w minimalnym stopniu uznawałby te wydatki za inwestycję w wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci. Nie chodzi o przywileje ani zrównanie z niepełnosprawnością, lecz o elementarną sprawiedliwość systemową. Brak wsparcia oznacza, że rodziny, które robią wszystko, aby ich dzieci w przyszłości były samodzielnymi, kompetentnymi i aktywnymi zawodowo obywatelami, są podwójnie obciążone: finansowo i organizacyjnie. To rozwiązanie krótkowzroczne społecznie i ekonomicznie. Wczesne wsparcie edukacyjne zmniejsza ryzyko wykluczenia, bezrobocia i problemów zdrowia psychicznego w dorosłości. Ten głos nie jest postulatem ulgi „dla wygody”. To apel o zauważenie realnych kosztów, które dziś ponoszą rodzice – w interesie dzieci, społeczeństwa i przyszłego rynku pracy.